يعنى « دوژخ » . احتمالا اين ويژگى به غزنين و ماوراء النّهر ارتباط دارد و به پيروى از آنجا در هند نيز رواج پيدا كرده است ، چنان‌كه در اكثر نسخه‌هاى خطّى سده‌هاى هشتم و نهم يافت مىشود . ظاهرا وقتى كه تيموريان هند را به تصرّف خود درآوردند ، اين ويژگى از بين رفته است . س / ش 1 . خاقانى بيتى دارد : ببستم حرص را چشم و شكستم آز را دندان * چو ميم اندر خط كاتب ، چو سين در حرف ديوانى از مضمونش معلوم است كه در اواسط قرن ششم ، در شيوهء كتابت ميم بسته و سين كشيده رواج داشت . در نسخهء ما هردو سين [ يعنى س و ش ] دندانه دارد و كشيده نيست . 2 . واژهء « كاشكى » در چند مورد با سين مهمله نوشته شده است . از اين‌رو ، گمان مىرود كه با سين [ يعنى كاسكى ] نيز خوانده مىشده است . ف / ق 1 . چشم ف و ق هميشه باز است ، خواه در آغاز كلمه باشد ، خواه در وسط و آخر . 2 . بالاى حرف فا معمولا يك نقطه است ، اما مواردى ديده مىشود كه بالاى آن سه نقطه گذارده شده است . نمونه : « بى قامى » ( - بىفامى ) ( ص 17 ) ، « اقزايد » ( - افزايد ) ( ص 5 ) ، بيقگند ( ص 3 ) ، « اقگند » ( ص 22 ) ، « نيقگنيم » ( ص 80 ) ، « اقگندند » ( ص 80 ) . اين معمّا براى ما حل نشده است كه در واژه‌هاى افزودن و افكندن و فام چرا روى فا سه نقطه گذارده شده است . ممكن است منظور آن اعلام ويژگى صدا باشد . آنچه بر ما روشن شده اين است كه در هرسه مورد حرف فا به واو مبدّل شده است و كلمات مذكور به ترتيب به اوزودن ، اوگندن و وام تبديل شده‌اند . گمان مىرود كه تعدّد نقاط براى حرف فا از خط كوفى گرفته شده باشد و بر همين منوال است املاى « گ » و « ى » .